รีวิวการ์ตูน:Diary of a Wimpy Kid Rodrick Rules (2022)

ดูเหมือนว่าเราจะมีการดัดแปลงเป็นอนิเมชั่น Diary of a Wimpy Kid ทุกปี แต่ก็ไม่ค่อยดีนัก อันสุดท้ายสั้นมากแต่ให้ความรู้สึกเหมือนหนังสือของ Jeff Kinney เวอร์ชัน CliffsNotes แย่ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ภาคที่สอง Diary of a Wimpy Kid: Rodrick Rules ดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่มากนักอย่างไรก็ตาม หนังสือเล่มนี้เป็นการดัดแปลงจากหนังสืออย่างซื่อสัตย์ เกร็ก (เบรดี้ นูน) และร็อดริก (ฮันเตอร์ ดิลลอน) จัดงานปาร์ตี้ในขณะที่พ่อแม่ของพวกเขาจากไปและเกือบจะประสบปัญหา เกร็กต้องการจะแย่งชิงร็อดริกที่ขังเขาและโรว์ลีย์ (อีธาน วิลเลียม ชิลเดรส) ไว้ในห้องใต้ดิน แต่น้องชายของเขาต้องการให้เขาหยุด อย่างไรก็ตาม เพื่อแลกกับความเงียบของเขา ร็อดริกต้องสอน "กฎ" ที่เขาต้องปฏิบัติตามสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้ภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องไม่ได้ผลก็คือสไตล์แอนิเมชั่นของพวกเขา มันพยายามเลียนแบบสไตล์ของภาพวาดรูปแท่งของหนังสือในสภาพแวดล้อม 3 มิติ แต่มันก็ไร้ชีวิตชีวามากและทำในราคาถูก ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ในสภาพแวดล้อมนี้ที่ Greg, Rodrick และ Rowley อาศัยอยู่ตลอดทั้งเรื่อง และที่แย่กว่านั้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อคุณเปรียบเทียบกับ Rodrick Rules ที่แสดงคนแสดง ซึ่งมีความเหนือกว่าอย่างมากในทุกด้าน

การดัดแปลงแอนิเมชั่นของ Diary of a Wimpy Kid สามารถทำได้หรือไม่? แน่นอน แต่จำเป็นต้องมีพลังงานในเฟรมเพื่อให้ผู้ชมถูกดึงเข้าสู่เรื่องราว ซึ่ง Rodrick Rules และการดัดแปลงครั้งก่อนขาดไปอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบฉากไคลแมกซ์ที่โลเดด ไดเปอร์ โชว์ความสามารถพิเศษจากภาพยนตร์คนแสดง ซึ่งฮากว่ามาก เพลงนี้ติดหู และนักแสดงก็เล่นเกมได้อย่างน่าทึ่งที่แสดงออกและไร้สาระที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

การดัดแปลงแบบแอนิเมชั่นไม่ได้รักษาระดับความไร้สาระหรือความสนุกสนานเหมือนกับ Rodrick Rules ที่แสดงคนแสดง และเนื่องจากคุณอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบภาพยนตร์ทั้งสองเรื่อง ภาพยนตร์แอนิเมชั่นเรื่องนี้จึงเป็น "ภาพยนตร์รีเมค" ที่ด้อยกว่าภาพยนตร์คนแสดงอย่างมาก เมื่อเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ดัดแปลงจากหนังสือเด็กที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยมีมา เป็นเรื่องยากที่ภาคต่อจะติดอันดับต้นฉบับในทุก ๆ ด้าน แต่ Rodrick Rules ฉบับคนแสดงทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการแสดงที่กำหนดอาชีพ (และการสร้างดารา) ของ Devon Bostick ในฐานะ Rodrick รีวิวหนังแอคชั่น หนังบู๊มันๆ