รีวิว :Guillermo Del Toro’s Pinocchio

 

ทศวรรษก่อนที่ชื่อของเขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องน่าพิศวงในทันที กิเยร์โม เดล โตโรได้เสกการแต่งหน้าด้วยสเปเชียลเอฟเฟ็กต์สำหรับการผลิตในเม็กซิโก ตอนนี้ด้วยผลงานที่ได้รับการยกย่องในฐานะผู้กำกับ มันยังคงเป็นงานฝีมือที่จับต้องได้ซึ่งแยกแยะผลิตผลทางสมองอันมหึมาของเขาออกจากสิ่งที่คิดเป็นเพียงขนมดิจิทัล

สิ่งมีชีวิตต่างๆ ของเดล โทโรมีอยู่เป็นตัวตนในระนาบแห่งความเป็นจริงนี้ บ่อยครั้งอยู่ในร่างของดั๊ก โจนส์ เช่นเดียวกับใน "เขาวงกตของแพน" และ "เดอะ เชพ ออฟ วอเตอร์" พวกเขาใช้พื้นที่ ตอบสนองต่อแสง มีพื้นผิวที่ซับซ้อน และมีปฏิสัมพันธ์กับนักแสดงในบทบาทของมนุษย์ แต่ถึงแม้จะดูซับซ้อนพอๆ กับการกำหนดค่า พวกเขาปฏิบัติตามประเพณีที่มีมาอย่างยาวนานของโรงภาพยนตร์ในการแสดงโลกอันเพ้อฝันต่อหน้ากล้องด้วยความเฉลียวฉลาดที่ใช้งานได้จริง

ความมุ่งมั่นตลอดชีวิตของเดล โทโรในการเปลี่ยนภาพลวงตาในจินตนาการของเขาให้เป็นความจริงทางกายภาพ ทำให้การตัดสินใจเลือกสต็อปโมชันสำหรับภาพยนตร์แอนิเมชันเรื่องแรกของเขาเป็นสิ่งที่ชัดเจนและเหมาะสมอย่างยิ่ง "พิน็อคคิโอ" ของเขามีชื่อเสียงในด้านงานประดิษฐ์ที่สัมผัสได้ เป็นตัวอย่างที่ดีของการผสมผสานเรื่องราวและเทคนิคเข้าด้วยกันเป็นหน่วยทางปรัชญาที่เหนียวแน่น สำหรับเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อและลูกชายที่ไม่สมบูรณ์ วิธีการนี้ใช้ประโยชน์จากคุณภาพที่ไม่อาจเลียนแบบได้ของสัมผัสของมนุษย์ทีละเฟรม

มีน้ำเสียงที่เป็นผู้ใหญ่กว่าแอนิเมชั่นเรื่องก่อนๆ ของนิทานในศตวรรษที่ 19 ของคาร์โล คอลโลดี แม้จะตื่นเต้นหรือไม่พอใจไม่น้อย แต่เวอร์ชันนี้เขียนโดยเดล โทโรและผู้ร่วมเขียนบท แพทริก แมคเฮล (ผู้สร้างมินิซีรีส์เรื่อง "Over the Garden Wall") ถ่ายทอด ตัวละครแรกเกิดในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าจนถึงต้นทศวรรษ 1900 ขณะที่มหาสงครามทำลายล้างยุโรป ชนบทอันเงียบสงบเป็นบ้านของช่างตัดไม้ เกปเปตโต (เดวิด แบรดลีย์) ไปจนถึงชาวเมือง "พลเมืองอิตาลีต้นแบบ" และคาร์โล (เกรกอรี แมนน์) ลูกชายวัย 10 ขวบของเขา เด็กชายผู้เชื่อฟังซึ่งตอบสนองทุกความคาดหวังของพ่อ .ดูซีรี่ย์เกาหลี